تو چه ديدي در آن ديار غريب كه شكستي و پاره پاره شدي
*
گفت رفتم به سرزميني كه عطر اندوه و بغض و ماتم داشت
خاك آنجا هميشه دلگير و آسمانش هميشه شبنم داشت
*
به خدا رنگ خاك مي گيرد پر و بال كبوتران بقيع
روز ها هم هميشه در آنجا آفتاب است سايه بان بقيع
*
نه حرم ، نه رواق ، نه گنبد نه ضريح و نه صحن و گلدسته
هست آنجا مزار خاكيّ چار مرد غريب و دلخسته
*
در نواحي نوحه و ناله شعلة بي كرانه اي دارد
نه فقط قبر چار مرد غريب بانوي بي نشانه اي دارد
*
اين زمين دلشكسته از آهِ غربت و ناله هاي مادر بود
همدم اشك هاي مادرمان يك بغل لاله هاي پرپر بود
*
و در اين باغ آتش سرخي در دل سبز ياسمن گل كرد
شعلة زهرِ كينه ها بين جگر پارة حسن گل كرد
*
چند روزي گذشت و خاك بقيع عطر غمناك اشك و ناله گرفت
و به دست همان كمان داران بدن ياس رنگ لاله گرفت
*
اين زمين يك زمين ساده كه نيست اين زمين خاك غربت آباد است
اين زمين دلشكستة داغ ِ گريه هاي امام سجاد است
*
اين زمين از تبار اشك و آه به خدا هر سپيده زائر داشت
آسماني پر از ستاره از روضه هاي امام باقر داشت
*
خاكهاي غريب اين صحرا روزگاري تب شقايق داشت
تا سحر در كبود چشمانش اشك سرخ امام صادق داشت
*
اين زمين يك زمين ساده كه نيست باغي از داغ لاله و ياس است
در تبِ ناله هاي محزونِ مادر بيقرار عباس است
*
در حوالي اين ديار غريب از غم يار آشنا مي خواند
در مدينه كنار خاكِ بقيع روضة سرخ كربلا مي خوان
نوشته شده توسط محفل فاطمیون اراک در ششم خرداد 1388
لينك ثابت 
پيغام مدير :